Zeytin Kokulu Bir Hatıradır Akhisar

Zeytin Kokulu Bir Hatıradır Akhisar

     Bazı şehirler vardır; insan onlardan ayrılır. Bazı şehirler de vardır; insan onlardan ayrılsa da onlar insandan ayrılmaz.

     Bir çocukluk öğleninin güneşte kalmış sıcaklığı gibi... Bir anneannenin sandığında yıllardır saklanan dantel örtü gibi... Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, kokusu hafızadan silinmeyen bir hatıra gibi...

    Akhisar'ı düşününce önce zeytin ağaçları gelir insanın aklına.  Toprağa kök salmış, sessiz ve vakur... Yüzlerce yıllık hikâyeleri gövdelerinde taşıyan o ağaçlar, sanki bu toprakların hafızasıdır. Her biri bir mevsimi, bir hasadı, bir ayrılığı, bir kavuşmayı bilir. Rüzgâr onların arasından geçerken yalnızca yaprakları sallamaz. Geçmişi de fısıldar.

     Belki çok eski bir yaz akşamını...

Belki tozlu bir köy yolunda yürüyen insanların seslerini...

Belki de artık aramızda olmayanların kahkahalarını... Çünkü Akhisar'da rüzgâr sadece esmez. Hatırlatır.

      Sabahın erken saatlerinde henüz şehir tam uyanmamışken, uzaktan gelen kuş seslerine karışan o serinlik vardır ya... İşte o anlarda zaman biraz yavaşlar. İnsan, dünyanın bütün telaşından birkaç dakikalığına uzaklaşır. Sanki hayat, olması gerektiği ritme geri döner.

Ne eksik ne fazla...

Tam kararında.

Eski Akhisar sokaklarını düşünün!

Kapı önlerinde oturan komşuları...

Birbirine selam vermeden geçmeyen insanları...

Pencerelerden sarkan sardunyaları...

Akşam ezanıyla birlikte eve çağrılan çocukları...

Şimdi çoğu şey değişti.

Sokaklar değişti.

İnsanlar değişti.

Hayatın hızı değişti.

Ama bazı duygular değişmedi.

Çünkü Akhisar'ın ruhu, asfaltın altında kalamayacak kadar güçlüdür. O ruh, hâlâ zeytinliklerde dolaşır. İlkbaharda açan kır çiçeklerinin arasında saklanır. Yaz akşamlarında hafifleyen rüzgârla birlikte şehrin üzerine ince bir huzur gibi serilir. Bazen düşünüyorum da...

    Belki bir şehri sevmek; binalarını, caddelerini ya da meydanlarını sevmek değildir. Belki bir şehri sevmek, onun sende bıraktığı hissi sevmektir. Yuvaya dönüş hissini... Nereye giderseniz gidin,hangi kalabalığın içinde kaybolursanız kaybolun, zeytin yapraklarının o kendine özgü yeşilini gördüğünüzde ya da yüzünüze Ege'den gelen tanıdık bir rüzgâr değdiğinde içinizde bir kapı aralanır. Ve o kapının ardında hep aynı şehir durur.

Toprağı bereket kokan...

Rüzgârı geçmişten haber getiren...

Zeytin ağaçları göğe dua eder gibi yükselen... Sessiz, zarif ve unutulmaz bir şehir... Akhisar.

   Bir şehirden çok, insanın kalbinde sakladığı eski bir şarkı gibi... Her duyulduğunda aynı yerden dokunan, aynı özlemi uyandıran bir şarkı...

   Peki Siz... Akhisar sizde hangi duyguları uyandırıyor?