Akhisar’ın taş sokaklarında, çocukların toprak sahada çırılçıplak ayaklarla top koşturduğu yıllardı… Sinemanın, fırınların, mahalle kahvesinin, horoz seslerinin birbirine karıştığı günler... O günlerde Kethüda Mahallesi'nde bir rüya yeşerdi. O rüya, sarı lacivert formasıyla tarihe iz bırakan Akhisar İdman Yurdu idi.
Yıl 1967. Kethüda Mahallesi, Hergelen Meydanı’nın başladığı nokta. Yücel Kardeşler’in nohut ekmeği fırınından taze kokular yayılıyor, Kibariye’nin çocuk sesi evlerin arasından yükseliyor. Mahallenin yüreği sıcak, sokakları cıvıl cıvıl. Ancak bir eksik var: Bir futbol takımı!
İşte o eksikliği gidermek üzere, Aykan Çavuş ve arkadaşları Tan Sineması’nın dükkanında bir araya geldiler. Şahap Yaşar, Orhan Erkanlı, Zekai Boral –namıdiğer Koreli–, Ali Dürü ve Cavit Üçek… Hepsi gönüllüydü, hepsi heyecanlıydı. Önce "Tan Yeri" adını verdiler, renkleri kırmızı-sarı olarak belirlediler ama kaderin cilvesi bu ya, spor mağazasında o renk yoktu. Ellerine geçen 10 sarı-lacivert formayla birlikte isim de değişti, Akhisar İdman Yurdu olarak tarih sahnesindeki yerlerini aldılar.
Bu sadece bir takımın kuruluşu değildi. Mahallenin çocuklarına bir umut, bir yol, bir hedefti bu. Vedat Helvacıoğlu, Kayalıoğluspor’a; Aykut Çavuş, Göztepe’ye; Tariko ise Akhisarspor’a transfer oldu. Bir mahalle takımı, koca koca kulüplere oyuncu verir hale gelmişti. Ne büyük gurur, ne büyük onur…
Akhisar İdman Yurdu, sadece maç kazanmak için kurulmadı. O, dostluğu, mücadeleyi, mahalle ruhunu yaşatmak için kuruldu. Yıllar geçse de kurucuların o sinema dükkanındaki heyecanı, Yücel Kardeşler’in fırınından yayılan umut kokusu gibi hâlâ bu şehrin sokaklarında dolaşıyor.
Bugün, o takım belki yeniden forma giymiyor ama o ruh, o heyecan, o samimiyet… hâlâ Akhisar’ın kalbinde atıyor.
İdman Yurdu 1970: İsmail, Erol Sabah, Ahmet, Mahmut Dal, Mustafa, Naim
Oturanlar: Aykan Çavuş, Mesut, Nazım, Vedat Helvacıoğlu, Taat
Yorumlar
Kalan Karakter: