Bir hastane odası değil sanki; zamana karşı direnen bir kalbin son sığınağıydı.
87 yıllık bir ömür, yorulmuş bir kalp, dirençsiz bir beden ve her şeye rağmen hayata tutunmaya çalışan üzgün bir gönül… O yatakta yatan benim anneannemdi.
Bir gün boyunca yanındaydım.
Elini tuttum, gözlerine baktım, bakımını yaptım, tedavisini uyguladım. Yatağa bağımlıydı ama kalbi hâlâ sevgiye bağımlıydı. Onun tek ihtiyacı ilaçlar değil; sevildiğini hissetmekti, unutulmadığını bilmekti. Torunu olarak bu benim vazifemdi. Annemle birlikte beslenmesinden tedavisine kadar her şeyi yaptık. Biraz daha rahat etsin, biraz daha nefes alsın diye…
O, bir Anadolu kadınıydı.
Cabbardı; açsa yedirmeyi, çıplaksa giydirmeyi severdi.
Merhametliydi, ağzı dualıydı.
Ömrü boyunca insanların yarasına merhem olmuştu.
Ama şimdi… kendi yarasına kimse merhem olamadı.
Uzun bir süredir hastanede tedavi altındaydı.
Ama onu asıl düşüren hastalık değildi.
Vefasızlıktı.
Bir telefon kadar bile yakın olamayan taş kalplerin umursamazlığı, onu derinden sarstı belki de. Gördüğü lüzum bu değildi.
Çünkü o, hayatı boyunca kimseyi lüzumsuz görmemişti.
Sonra ayrılık geldi.
Bakımını teyzeme devrettik, annem onun yanında kaldı. Ben Manisa’ya gitmek zorundaydım. Giderken içimde tarif edemediğim bir sıkıntı vardı ama yine de “iyi olacak” dedim kendime. Hep dediğimiz gibi…
Döndüğümde telefon çaldı.
Annem ağlıyordu.
“Anneanneni yoğun bakıma aldılar” dediğinde, kelimeler boğazımda düğümlendi. Ağladık… Karşılıklı, sessizce, çaresizce ağladık.
O benim papatya prensesimdi.
Zarifti, sessizdi, hep veren ama hiç şikâyet etmeyendi. Ve ben o an hastanenin soğuk yüzüyle tanıştım. Uzayıp giden acımasız koridorlar, içimdeki acıyı kamçılayan adımlar gibiydi. Duvarlar beyazdı ama içim karanlıktı.
Yoğun bakım kapısında zaman durur.
Dualar fısıltıya dönüşür, umut kalp atışına sığınır. İnsan orada anlar; hayat ne kadar kırılgan, sevgi ne kadar hayati…
Onu çok seviyorum.
Kimseye ihtiyacımız olmadı; biz onu sevgimizle baktık, şefkatle iyi ettik.
Şimdi yine şefkatimizle iyi edeceğiz.
Dualarımız seninle canım papatya prensesim.
Seni seviyorum.
-Şeyda GÖKTEN
Yorumlar
Kalan Karakter: