Bazı insanlar vardır, gözleri görmese de gönül gözüyle çağları aşar, ışık olur. İşte Aşık Veysel de onlardan biriydi. O, sadece bir ozan değil, Anadolu’nun sinesinden kopup gelen, her telden hakikati haykıran bir bilgeydi.
Dünyayı görmedi ama insanı tanıdı. Sesi, sazı ve sözleriyle bizlere insan olmanın, sevmenin, sadakatin ve vefanın ne demek olduğunu öğretti. "Dost dost diye nicesine sarıldım" derken de, "Ben giderim adım kalır" diye seslenirken de, aslında hepimize bir miras bıraktı: Birlik olmanın, toprağa bağlı kalmanın, sevginin ve hoşgörünün en derin hali…
Aşık Veysel, fitne ve fesada değil, insanlığa, kardeşliğe ve sevgiye çağırdı. Bugün hâlâ onun sesi duyuluyorsa, o sesin özünde samimiyet ve hikmet vardır. Ne mutlu ona kulak verene, ne mutlu onun gibi gönül gözüyle görebilene…
“Kainat bir bostan, biz de birer konuk
Ne kimseye baki, ne de bize yurt
İnsan ölmez eseriyle yaşar
Hakikatin ışığıdır gerçek vücut.”
Ruhun şad, mekanın cennet olsun büyük usta!
Yorumlar
Kalan Karakter: