Şeb-i Yelda

Sevgili Dostlar,

Şeb-i Yelda, yılın en uzun gecesi olarak bilinen ve eski geleneklerimizde derin anlamlar barındıran müstesna bir zaman dilimidir. Farsça kökenli olan bu tabir, “Yelda Gecesi” anlamına gelir ve bu gece, karanlığın en uzun süresine eriştiği, ancak ışığın yeniden doğmaya başlayacağı bir dönemin müjdecisidir.

Türk-İslam kültüründe Şeb-i Yelda, sadece astronomik bir olay olarak değil, aynı zamanda sembolik bir dönüşümün ifadesi olarak görülür. İnsan ruhunun karanlıklardan aydınlığa yolculuğu, sıkıntıların ardından gelen huzur, sabrın ardından ulaşılan ferahlık gibi anlamlar bu geceyle özdeşleşmiştir. Divan edebiyatında ise Şeb-i Yelda, sevgiliden ayrı geçen uzun gecelerin hüznünü anlatmak için sıkça kullanılan bir mecazdır. Şairler, bu gecenin karanlığını, aşkın çektiği hasretle bir tutmuş, mısralarına ince bir lirizm katmışlardır.

Geleneğin İzleri
Eskiden, Şeb-i Yelda gecesi ailelerin bir araya gelip uzun kış gecelerini hoş sohbetlerle, şiirlerle ve hikâyelerle süslediği bir ritüel halini almıştır. Bu gecelerde nar, karpuz gibi bereket sembolü meyveler yenir, insanın içini ısıtan sıcak içecekler hazırlanırdı. Bu, hem kışa bir hazırlık hem de birlikteliklerin tadına varma vesilesiydi.

Sevgili Dostlar, Şeb-i Yelda’yı sadece yılın en uzun gecesi olarak değil, bir muhasebe anı, manevi bir yenilenme fırsatı olarak değerlendirebiliriz. Bu karanlık gece, hayatımıza dair derin düşüncelere dalmak, hatalarımızı gözden geçirmek ve geleceğe dair umutlarımızı tazelemek için bir vesile olabilir.

Unutmayalım ki her karanlık gecenin ardından bir aydınlık sabah vardır. Gelin, Şeb-i Yelda’nın ruhunu yaşatalım; sevdiklerimizle bir araya gelip, içimizi aydınlatan sohbetlerle bu uzun geceyi bir vuslat anına dönüştürelim.

Muhabbetle ve muhabbetle,
Selamlarımla..